17. A bad woman is a sort of woman a man never gets tired of

 Czuję się lepiej. Ale widząc 5 komentarzy, wcale nie mam ochoty dodawać rozdziału. Zatem: 7 komentarzy następny!

Lisa

Dochodziła dwudziesta trzecia, a ja tego nie odczuwałam. Milion myśl tliły się w głowie, przekrzykując siebie nawzajem. Męczyłam się, nie mogąc znaleźć żadnego zajęcia. Wyszłam na zewnątrz, owionął moje ciało delikatny ciepły wietrzyk, a niebo przysłoniły w większości gęste chmury. Usiadłam na pierwszym stopniu, rękoma obejmując nogi. Poczułam jak ktoś siada obok. Nie podniosłam wzroku nawet o milimetr, doskonale wiedząc, kto uraczył mnie swoją obecnością. Zresztą zapach jego szamponu utwierdzał mnie w tym fakcie. Mimo że go trochę unikałam, ten jak miał w zwyczaju, wcale się nie zraził. Przeciwnie. Na niego nie ma mocnych.

- Nie odpisywałaś mi, dlaczego? – mruknął, przerywając ciszę.

- Byłam zajęta – skłamałam.

Usłyszałam jak głośno wzdycha.

- Co tutaj robisz? Nie możesz spać? – stwierdziłam, czując na sobie jego przeszywający wzrok. – Dlaczego? – szepnęłam, kiedy nie usłyszałam odpowiedzi.

- A ty? – odpowiedział na moje pytanie pytaniem.

- Pierwsza spytałam. – Spojrzałam na niego.

Ash wykrzywił usta w delikatnym uśmiechu.

 - Nie mogę zasnąć, gdy ty nie śpisz.

Skąd wiedział, że nie śpię? Od jego mieszkania dzieliło nas dobre dziesięć kilometrów. Coś go męczyło, skoro nie odpłynął w ramiona Morfeusza.

- Jakiś ty słodki. – Mimo tego nie ograniczałam drwiny. Naprawdę osądzę go kiedyś o nękanie. Wyobrażałby ktoś go w więzieniu?

- Może zagramy w coś? W pokera? – spytał nagle z tajemniczym błyskiem w oku. I do tego objął mnie ramieniem. Czy to już molestowanie?

- W rozbieranego? Nie ma mowy!

Cwaniak.

Chciał mnie pocałować. Rozebrać. Nie wie, że nie pójdzie mu to łatwo. A nawet wcale. Byłam mistrzem w tej grze, do tego miałam tak wysłużone karty, na których znałam każdą zagniotę. To będzie jak zabranie dziecku ulubionej zabawki. Odbiorę mu marzenie z taką łatwizną, że aż jestem tym przerażona. Przyniosłam karty, pozwalając mu je potasować. W międzyczasie ustalaliśmy zasady gry. W sumie… on ustalał, ja tylko przytakiwałam.

- Wygrany całuje, w co chce i jak chce – oznajmił z taką powagą, że musiałam z całej siły stłumić narastający we mnie śmiech.

- Dobra.

Ashley spojrzał na mnie takim wzrokiem, jakbym mu powiedziała, że mam piątkę dzieci i trzecie oko w brzuchu.

- Nie masz nic przeciwko? – upewniał się. Zaprzeczyłam. - Nawet jak poliże ci szyję? Albo… albo pocałuję namiętnie w usta?! – Oczy aż mu wyszły z orbit, kiedy przystanęłam na jego zasady.

Zaskoczony Purdy to było coś, co mnie kręciło. Tak bardzo się myliłam. Ashley intensywnie myślał spoglądając na trzymane w ręku karty. Taka słodka zmarszczka na czole dodawało mu słodyczy i skupiony wyraz twarzy do tego – bomba. Idealny deser do skonsumowania.

Leżeć – warczał rozum. Zgrzytając zębami ostrymi jak brzytwa.

Pragnęłam go pocałować.

Nie ma takiej opcji!

Zrobił ruch, ja swój i poległ po raz pierwszy.

- Kurwa – warknął tak głośno, że aż podskoczyłam.

- Wyluzuj, chłopie. Dostaniesz najbardziej soczystego buziaczka w policzek, Misiaku. – Słodkość słów aż gryzła mnie w migdałki.

- Czemu, kurwa, w policzek?! – jęknął zrezygnowany.

- Bo nie w usta! Już się poddajesz? Myślałam, że jesteś nieustraszony.

Przerzucił teatralnie oczami, nastawiając policzek.

- Tylko długo – nalegał. Pocałowałam go soczyście w gładką część policzka, cmokając przy tym głośno. Nich się facet popodnieca, ot co!

- Już? Tak krótko?

- Nie przeginaj. Gramy dalej, zanim się rozmyślę.

Kolejną partię przegrał. Jaka to wiązanka wyszła z jego ust. Większości słów nawet nie znałam. Postanowiłam pocałować go w rękę. Ash nie krył niezadowolenia.

- To, chociaż possij palec – jęknął z miną smutnego psiaczka.

- Sam sobie possij, zboku!

Cmoknęłam go w tą przeklętą dłoń. Ten w odpowiedzi coś tam pomruczał niezrozumiale i cicho, że nikt by nie dosłyszał. Potasował karty; raz, drugi i… dziesiąty. I kiedy już prawie przysnęłam, oznajmił mi hardo, że jest gotowy i gramy dalej. Po jakimś czasie, Ashley z uśmiechem sięgającym jego oczu odkrył przede mną karty. Początkowo nie zrozumiałam, z czego się tak cieszył, jednak wgląd w moje karty przyprowadził strach. Ten skubaniec miał fulla! A ja wcześniej tego nie zauważyłam…

- Wygrałem! – oznajmił, ciesząc się jak dziecko.

Jakbym się nie domyśliła. Wiedząc, czego Purdy tak bardzo pragnął, musiałam koniecznie zrobić tył zwrot. Nic innego mi nie pozostało. Musiałam uciec, teraz. Wstałam najszybciej jak tylko potrafiłam. Nie zdążyłam zrobić kroku jak Ash złapał mnie za rękę i mocno przyciągnął mnie do siebie.

- A ty, dokąd? A umowa?

- Pieprzyć ją. Jestem zmęczona.

Nogi miałam już jak z waty, gdy serce zabiło szybciej.

- Tchórzysz? – Bezczelnie się uśmiechnął, aż chciałam go wytarmosić za ten głupi łeb. – Poddaj się chwili. – Oplótł ręce wokół mojej talii.

Wiedząc doskonale, co się zaraz zdarzy, zapomniałam języka w buzi. Najpierw dotknął moje wargi tak delikatnie, że nie byłam pewna, czy to się stało naprawdę. Chyba sprawdzał, czy aby przypadkiem, nie oberwie w twarz. Nie wiem już sama, co mną kierowało, ale odruchowo przymknęłam powieki, rozkoszując się chwilą ciszy. Przyciągnął mnie bliżej siebie, że bliżej się już nie dało i pocałował namiętnie. Otumaniona bijącym od niego ciepłem, pozwoliłam mu na to. Wpił się w moje usta niezaproszony, zachłanny, a ja jęknęłam na to doznanie. Nie umiem stwierdzić, kiedy oddałam pocałunek, to tak jakby ktoś odciął kabel dostępu do rozumu. Nie robiłam tego, co powinnam, tylko to co chciałam. Aż do stracenia tchu, aż do końca świata. Na zawsze. Ugryzłam go w wargę na tyle mocno, aby się ode mnie odkleił i na tyle delikatnie, aby nie zranić go.

- Trzy plus, Purdy – powiedziałam, kiedy wyrównały się nam oddechy.

- Że co? Kobiety mówią, że świetnie całuję – rzekł, dumnie wypinając pierś. – Przy następnej okazji, wpuść mój język, to wtedy zobaczysz, co potrafię. – Poruszył sugestywnie brwiami.

Przerzuciłam oczami, wykorzystując fakt, że mnie puścił. Z galopującym sercem, uciekłam na bezpieczny teren mojego mieszkania.

- Dobranoc, Ashley – powiedziałam słodko. W powietrzu mu puściłam jeszcze całusa.

Gdy zamykałam drzwi stał tam jeszcze osłupiały. Oparłam się o sztuczną drewnianą strukturę. Słyszałam jeszcze jak westchnął, odchodząc. A moje serce w piersi tak galopowało, zagłuszając inne obce dźwięki. Mój telefon zasygnalizował przyjście wiadomości. Wcale do niego nie pobiegłam, nie byłam w stanie, kompletnie. Nogi miałam ciężkie jak z ołowiu, a mój żołądek, z nim to było gorzej – robił jakieś cholerne fikołki, doprowadzając mnie tym do szału. Osunęłam się po drzwiach, nadal analizując to, co się stało. Ten pocałunek… był delikatny, krótki i skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie chcę więcej. A tak desperacko tego potrzebowałam. Czułam go wszędzie, nawet na czubkach palców u stóp. Przymknęłam powieki, naprawdę nie wiem, na co jeszcze liczyłam. Przecież jestem tylko człowiekiem, prawda? I potrzebowałam szczęścia, które mocno pchałoby mnie do przodu. Zachłystnęłam się tą chwilą, jakby na tym kończyło się życie i los nie miał już dla mnie jakiegoś ckliwego wątku. Musiałam koniecznie myśleć realnie, aby nie stracić głowy. Wstałam, kierując się do stolika, gdzie zostawiłam telefon. Biała dioda migała zachęcająco, przygryzłam wargę wpatrując się w sprzęt jak w jakieś zbawienie. Po chwili, gdy utwierdziłam się w bezsensowej sytuacji, wzięłam go do ręki. I odczytałam wiadomość:

Od Ashley Purdy:

Teraz to już w ogóle dzisiaj nie zasnę. Jak nadal będziesz miała z tym problem, wiesz, gdzie mnie znaleźć, piękna.

Czy widnieje tutaj podtekst seksualny? Nieważne. To ostatnie słowo sprawiło uśmiech na mojej twarzy, ale taki od ucha do ucha. Co się ze mną działo?

Ashley

Wszystko się działo tak szybko. Najpierw chciała mi uciec, ale co to nie, nie ze mną takie numery, Lisa. Umowa to umowa, a ja nie chciałem sobie tego odpuścić. Zatem złapałem ją za rękę, a chwilę później pocałowałem na tyle, ile mi pozwoliła. Chciałem więcej, lecz małe kociątko mi to uniemożliwiło, ah, przyznam się, to ugryzienie w wargę było cholernie seksowne. Lecz to było na tyle, bo za bardzo się rozmarzyłem, i Lisa zniknęła mi za drzwiami. Jeszcze chwilę na nie patrzyłem zanim postawiłem odejść. Nic tu po mnie, przecież nie będę tutaj wiecznie stał jak jakiś sierota. Wszystko we mnie pulsowało oszalałe. Teraz to nie ma opcji, abym zasnął, nie po tym, co się stało. Przystanąłem w połowie schodów, wyciągnąłem telefon, postanowiłem napisać jej wiadomość. I tak przez moment wpatrywałem się w pojaśniały ekran i migający kursor. Co miałem jej napisać? „Całujesz wybornie, kiedy powtórka?” Albo „Twoje oczy świecą jak gwiazdy”. To brzmiało jak nie ja, tylko romantyk, do którego mi dużo brakuje.

„Teraz to już w ogóle dzisiaj nie zasnę. Jak nadal będziesz miała z tym problem, wiesz, gdzie mnie znaleźć, skarbie.”

Wpatrywałem się przez chwilę w te słowa. Ostatnie wymazałem „skarbie”, zastępując je słowem „piękna”. Brzmiało bardziej, e… mniej prymitywnie.

*

Wparowałem do studia roześmiany od ucha do ucha.

- A tobie, co? Co ci się tak dziób cieszy? – spytał Andy, przyglądając się mojej twarzy.

- Gorzej mu – stwierdził Jinxx.

- Zakochał się… Nasz mały Purdy dorasta – zawył CC, szczerząc swoje zęby, prawie przy swojej twarzy.

Uderzyłem go z łokcia w bok. Zaśmiał się jeszcze głośniej, wcale nic sobie z tego nie robiąc.

- A gdzie jest Jake? – zapytałem, po rozejrzeniu się po ich twarzach.

- Poszedł do piekarni obok – wytłumaczył szybko wokalista.

Po jakimś czasie do studia weszła Lisa. Natychmiastowo znalazłem sie tuż obok niej, nie zważając na głupie miny kumpli zespołu.

- Cześć, wyspałaś się? – spytałem, posyłając jej promienny uśmiech.

- Jakoś dałam radę… a ty?

- Nawet dobrze. Byłoby lepiej, gdybym dostał buziaka.

Lisa potrząsnęła głową, chwyciła mnie za rękę i mocno prowadząc gdzieś w bok.

- Pocałowałeś mnie raz. Nie wykorzystuj tego, przy każdej możliwej okazji.

- Oj, Lisa, tak bardzo przeceniasz swoje możliwości. Ale skoro chcesz tak grać, ok. Wczoraj graliśmy na moich zasadach. Skoro tego chcesz… - Pocałowałem przelotnie jej zaróżowiały policzek.

Dziewczyna nie zdążyła zareagować, tak jak zawsze miała w zwyczaju, bo do środka wszedł Jake i Rob.

- O, kogo mojej oczy widzą! – zawył Andy.

Pozwoliłem sobie jeszcze na więcej, wykorzystując chwilę jej nieuwagi i klepnąłem ją w tyłek, odchodząc.

- Purdy! – syknęła.

Na szczęście zdążyłem odejść w stronę chłopaków.

Lisa

- Taylor, chodź! – westchnęłam w stronę faceta, który mocno ściskał kierownicę. – To nie będzie bolało, obiecuję.

Greene spojrzał na mnie jakbym wyrżnęła mu stado psów. Uśmiechnął się kwaśno, spoglądając na mnie takim spojrzeniem, od którego włosy zjeżyły się na głowie.

- Nigdzie nie idę – syknął przez zaciśnięte zęby.

- Musisz, obiecałeś mi! Nie możesz teraz zawieść swojej żony, Taylor.

- To jest takie… prymitywne. Narusza to moją męską dumę.

- A znajdź teraz dobrą stronę. Cholera, Taylor, wiesz ile par czeka, aby zebrać pieniądze na zabieg in vitro? Ty masz kasę, a nie chcesz pozwolić medycynie działać. Pójdziesz sam, czy mam cię zmusić, chociaż nie wiem jak mam cię uradzić. Alice się wścieknie jak się o tym dowie!

- Nie powiesz jej o tym! – warknął.

- Powiem, jeśli tam nie pójdziesz.

- No dobra, już wychodzę. Tylko idziesz tam ze mną i czekasz, ok?

- Do gabinetu nie wejdę, już to przerabialiśmy!

- Wiem, ale masz tam siedzieć i nie ruszać się o chociażby milimetr. Zrozumiano?

- Jasne. Chodź, bo się spóźnimy.

Nienawidzę takich miejsc, gdzie biel skrywa się za każdym rogiem. I ten charakterystyczny zapach jakiś chemikali, który przyprawiał o zawrót głowy. Klinika miała lepiej kojarzyć się niż szpital, lecz słabo to wychodziło.

- Taylor Greene, jestem umówiony na badania, na trzynastą – powiedział z chrypką w głosie w stronę recepcjonistki. Denerwował się. W sumie to mu się nie dziwię.

- Pokój 216, na pierwszy piętrze, po prawej stronie.

Taylor spojrzał na mnie z taką zbolałą miną, szukając chociażby cienia zrozumienia. No rozumiałam to, nawet bardzo, ale niech już nie ucieka przed tą prawdą.

- Nie będzie źle – mówiłam do jego pleców, gdy szedł przede mną jak na skazanie. – Dostaniesz jakieś fajne gazetki z laskami o dużych cyckach. Albo możesz sobie wyobrazić jakąś fajną aktorkę. To będzie nasza tajemnica.

Odwrócił się w moją stronę, mówiąc:

- Weź się już przymknij, bo wcale mi tego nie ułatwiasz!

- Jaki ty drażliwy. My kobiety, kilka razy do roku badamy się u ginekologa, a wy, szkoda gadać. Omijacie lekarzy jak tylko się da. Tchórze – prychnęłam. – O, jesteśmy już przy drzwiach nr 216.

Jego brązowe oczy zrobiły się wielkie jak monety. Widziałam jak jego twarz przybiera przestraszony wyraz twarzy.

- Nie będzie źle. Nie ty jeden poddajesz się takiemu badaniu.

- Idę… - jęknął, chwytając klamkę. – Nie, nie dam rady.

- Nie cykaj się chłopie. Nie teraz! Bo wejdę tam z tobą.

Spojrzał na mnie jakbym powiedziała absurdalną rzecz, jaką byłam w stanie wymyśleć.

- Nie ma mowy! – mruknął, naciskając klamkę.

Nie wiem ile czekałam w klinice, zanim Taylor wszystko załatwił. Trochę to potrwało, a gdy już wyszedł zza tamtych drzwi, powiedział do mnie jedno słowo „spieprzamy”. Śmiać mi się chciało z jego miny, ale zrobiłam to, co chciał. Przebrnęliśmy autem kilkadziesiąt myśli w ciszy, zanim przerwałam milczenie.

- I co?

- No nic, wyniki będą za tydzień. To było coś strasznego. Nigdy więcej…

- Daj spokój. Tylko mi nie mów, że nigdy się nie masturbowałeś.

7 komentarzy --> Rozdział 18