12. My one reg­ret in li­fe is that I am not so­meone el­se

Dziękuję za komentarze :*. Tadam, rozdział 12, czyli już po weekendzie wstawię 13  yes, yes.

Jestem ciekawa waszych reakcji na ten rozdział.

Ashley

Odchodziłem od zmysłów. Będąc niewolnikiem samego siebie. Moje serce zrobiło fikołka, gdy żołądek uniósł się wprost do przełyku. Czy facet może zemdleć ze strachu? CC szturchał mnie w ramię bezskutecznie, tak bardzo zatonąłem we własnym świecie; we wspomnieniach, które mną ogarnęły ze dwojaką siłą.

- Stary, przerażasz mnie. Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha.

- A jeśli ci powiem, że tak jest. Uwierzyłbyś?

Obróciłem się w jego stronę tak, aby zakryć twarz. Nazwać można to jak chcecie, nawet ukrywaniem się, mam to w dupie.

- Tam jest Jessica – szepnąłem unikając jego wzroku.

- No i co z tego? Minęło, już tyle lat, Ash. No chyba ty jej jeszcze… - CC nie dokończył zdania.

- Nie! – zaprzeczyłem gwałtownie.

- To czemu się chowasz? Powinieneś mieć ją w dupie, znaleźć jakąś fajną laskę i pokazać całemu światu swoją zajebistość.

- Ależ ja jestem zajebisty – powiedziałem odruchowo.

- Nie słyszę cię.

- Jestem najlepszym facetem na świecie!  - warknąłem ostro, uderzając mocno w stół.

- Ale to zaraz po mnie – zaśmiał się perkusista.

- To co, kamikaze i na podryw? – spytałem szczerząc zęby.

 CC zamrugał oczami w szoku: - A Lisa?

- Nie ma jej tutaj. To czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

- Ok – szepnął niepewnie. – Jak sobie chcesz.

Z Lisą łączył mnie niewinny flirt. Tyle. Ne byliśmy parą i to w najbliższym czasie, nie miało się zmienić. Potrzebowałem rozrywki i rozluźnienia, a do tego potrzebna była kobieta. Taka prawda. Wspomnienia związane z Jess ciążyły niemiłosiernie, musiałem je z siebie ściągnąć. Konfrontacja? To mogło być to. Odetchnąłem z ulgą. Szybko wokół nas pojawiły się dwie śliczne brunetki w kusych sukienkach. Chętne i seksowne, czego można chcieć więcej? Po kilku kolejnych drinkach wszelka namiastka niepewności została rozmazana. Amanda, a może Ann, nie wiem, nie zakodowałem jej imienia, wiła się na moich kolanach niczym wąż, naprzemiennie ssąc i gryząc szyję. Mało podniecające, jednak fakt ukazującej chęci na niezobowiązujący seks, sprawiała, że to znosiłem. Jinxx, który wcześniej zniknął gdzieś tłumie na dłuższy czas, nagle wrócił oznajmiając nam, że wychodzi. Gdy CC posłał mu lubieżny sygnał ten zaprzeczył, wzruszając ramionami. Biedny, czekała go samotna noc.

- O Ashley! Tyle czasu! – Usłyszałem doskonale znany mi głos.

- Cześć, Jess. Pogadałbym, ale jestem strasznie zajęty. – Ścisnąłem mocno tyłek mojej nowej koleżanki A… Ta zapiszczała podekscytowana w odpowiedzi jak idiotka, przygryzając płatek mojego ucha.

- Ale chciałam pogadać. O nas. Tak dawno się widzieliśmy, że moglibyśmy…

- Jessica, skończ. Mam już fajne towarzystwo i ciebie już mi nie potrzeba do szczęścia. – Pochyliłem się w jej stronę. – Spóźniłaś się, suko, o dobre trzy lata. – Zwróciłem się w stronę panny A. – Skarbie, jedziemy do mnie.

Dojazd do mojego mieszkania zajął nam dobre kilka minut. Zostawienie w klubie oniemiałej byłej, sprawiło, że zrodziło się we mnie takie uczucie rozpierające od środka. Nie myślałem, że stanięcie twarzą w twarz ze zmorą z przyszłości przyniesie takie ukojenie. Przez ten czas moja towarzyszka nie odrywała się ode mnie nawet o milimetr.

Do zdradzieckiej szmaty nigdy bym nie wrócił. Co sława i pieniądze potrafiły zrobić z człowiekiem.  Inaczej Jess nawet by mnie nie zauważyła…

- Kocie! – wymruczała mi brunetka do ucha.

Kiedy zdałem sobie sprawę gdzie jestem i co chcę zrobić, przed oczami stanęła mi roześmiana twarz Lisy. A w rzeczywistości miałem przed sobą chętną brunetkę, której nie znałem. I co teraz? Wciekłość zniknęła, oddając wolne miejsce pożądaniu.

Poszarpałem swoje skrzydła, a teraz nie mogę latać. Wpadłem w sidła. Nie umiem sobie z nimi poradzić. A może nie chcę?! To będzie ostatni raz, ostatni raz... o tak. Obiecuję.

Nowa era. Nowy czas. Nowy ja.

Od jutra zacznę kreować nowego siebie.

Całowałem ją żarliwie. Ręce błądziły desperacko pod jej kusym ubraniem. Chciałem już się wyrwać z tego więzienia zwanego pożądaniem. Gdy zsunąłem z jej opalonego ciała sukienkę, panna A leżała pode mną ubrana jedynie w skąpe czerwone stringi. I wtedy mnie to trafiło. Poczucie winny, które wypalało piętno na mojej dość poharatanej duszy. Czułem się zdrajcą, który… który kogoś zdradził.

- Ej, kocie, czemu przestałeś?

- Nie nazywaj mnie kotem! – syknąłem, zsuwając się z niej. – Wyjdź stąd. Teraz!

- Teraz? Gdy jestem tak podniecona?

- Wypad! – warknąłem, wskazując na drzwi.

- Ale… ja nie mam na taksówkę.

- Nie obchodzi mnie to. Spadaj z mojego domu!

- Sukinsyn! – warknęłam, na pożegnanie.

Mimo że nie lubiłem samotności, takowa w tym momencie była jak na wagę złota. Czy się z tego cieszyłem? Sam nie potrafiłem odpowiedzieć na to pytanie. Chyba ziarna dumy, gdzieś się skrywały we mnie; za płucem, żołądkiem, sercem…

*

Nazajutrz czułem się jak idiota. Kretyn do kwadratu i debil. Naprawdę byłem dziwny, żeby nie powiedzieć; pojebany. Smutny, przeżuty i wypluty, niestrawiony, zmarnowany i przygnębiony.

- A tobie, co? – szepnął do mnie Jinxx, szturchając łokciem. – Kiepska była? Bo CC w porównaniu do ciebie, lata w skowronkach.

- A twoja? Weź się zamknij!

- Unikasz Lisy. Sumienie się w tobie obudziło? – stwierdził.

- Zamknij się! No chyba, że chcesz drugiego siniaka pod okiem.

Wcale, ale to wcale jej nie unikałem. Po prostu, ja… Ja, co? Nie mogłem jej spojrzeć w oczy, nie wiedząc czemu. Lisa była w punkcie A, ja w B i odwrotnie niczym magnesy o tych samych biegunach, które się odpychają. Zachowywałem się wręcz będąc jak na dźwigni.

- Ash.

Usłyszałem. Przełknąłem głośno ślinę, spuszczając wzrok na guziki w panelu nagraniowym.

- Mówię do ciebie, słyszysz mnie?

- Yhym – mruknąłem w odpowiedzi.

- To co powiedziałam? – Z pewnością Lisa skrzyżowała teraz ręce na piersi.

Ciarki pokryły chyba całe moje ciało, gdy poczułem jak staje tuż obok mnie. Dobra, miałem wyrzuty sumienia. Lisa cholernie mi się podobała i to jej chciałem poświęcić czas. Ale to co teraz czułem, to było kurewsko dziwne.

- Spójrz na mnie – poprosiła.

Nie zrobiłem tego, co chciała.

- Słyszysz?! Co się stało, Ashley?

- Nic, zostaw mnie.

- Przecież widzę, co się dzieję. Jesteś jakiś zamyślony, cały nieswój i taki jakiś, no nie wiem… smutny?

Co miałem jej powiedzieć?

- Mam zły dzień, daj mi dzisiaj spokój – poprosiłem miękko.

Lisa objęła mój policzek dłonią, napierając na niego tak, abym musiał zwrócić głowę w jej stronę.

- Masz bardzo rozżalone oczy. Chcesz pogadać o tym?

- I tak tego nie zrozumiesz… - Sam, tego nie rozumiem.

- Chodź, opowiesz mi wszystko. Możesz mi zaufać. – I pociągnęła mnie za rękę do wyjścia. Nie miałem jej nic do powiedzenia, więc, po co to wszystko?

Lisa

Jego brązowe oczy przesycał smutek, taki, od którego ściskało serce. Coś go gryzło, dało się to wyczytać z jego twarzy. Potrzebowałam wiedzieć, o co chodziło. Pokłócił się z chłopakami? Nie, to niemożliwe, przecież rozmawiają ze sobą normalnie. Objęłam jego twarz, tak ciepłą i miłą w dotyku, aby przekazać mu mentalną część swojej odwagi. Mogę wysłuchać wszystkiego. Ash odsunął się ode mnie delikatnie, tak, że ręce zsunęły się na jego kark. Facet przysunął się znacznie bliżej, stykając swoje czoło z moim. Słodki oddech owionął twarz, a ja straciłam panowanie nad swoim ciałem. Mogłam go pocałować, w tej właśnie chwili.

- Popełniłem drobny błąd, ale zdążyłem się wycofać w czas. Nie zrobiłem czegoś, przez co nie mógłbym tak swobodnie stać blisko ciebie. Choć tak bardzo chciałem to zrobić. Nawet nie wiesz jak bardzo. – Przymknął na chwilę powieki, pobierając wielki haust powietrza.

- Co cię powstrzymało?

Westchnął: - To, że nie mógłbym cię pocałować, chociaż raz. Sumienie by na to nie pozwoliło.

Chyba się domyślałam, co miał na myśli. Ash zmarszczył czoło, przyglądając mi się bacznie. Przybliżał twarz do mojej tak powoli, że oczekiwanie na to, co zaraz miało się stać, było nie do wytrzymania. Jego usta znalazły się tuż przy moich, że mogłam… Ale potem się ode mnie odsunął. Jedynie palcami czule pogładził moją dolną wargę. Ciepło na niej pozostało znacznie dłużej, po tym jak odszedł.

Jak miałam opisać, to co teraz czułam? Z mózgu została jedynie sieczka. Próbowałam odtworzyć wszystko, co się wydarzyło w przeciągu ostatnich minut. Nadaremnie.

Ashley się nie pojawił. Przynajmniej do obiadu. Koło godziny trzynastej, kiedy zrobiliśmy sobie przerwę na obiad. Postanowiłam zrobić im coś dobrego do jedzenia. CC z Jinxx’em zrobili szybkie zakupy, Andy zapierał się rękoma i nogami, że nigdzie nie idzie. Podobno ma jakiś uraz z zakupami, nie wiem, o co chodzi. Jake postanowił mi pomóc.

- Umiesz gotować? – spytałam, go unosząc brew.

- Daję radę, moja dziewczyna ma fioła na punkcie zdrowego odżywiania, którym mnie zaraziła. Co chcesz nam przyszykować?

- A co powiesz na cannelloni z mięsem mielonym w sosie pomidorowym, zapiekane w beszamelu i serem mozzarella?

- Brzmi przepysznie. Ale beszamel niskokaloryczny to nie jest. – Wyszczerzył zęby.

- No tak, ale już nie przesadzajmy. Białko jest budulcem wielu funkcji w organizmie, więc nie marudź. Zresztą, potrzebujecie dużo energii. Dziwię się, że na CC spodnie mają jeszcze, na czym wisieć. – Wytknęłam mu język.

- Nie mów tego głośno, bo się obrazi – szepnął. - Co mam robić?

- W tamtej szafce znajdziesz woka z powierzchnią ceramiczną, weź go na ogień, a ja przyszykuję przyprawy. – W moździerzu roztarłam ziarenka pieprzu z suszoną papryczką chili. – Wrzuć teraz mięso i doprawimy. – Wrzuciłam do niego wcześniej wymieszaną mieszankę, dorzuciłam trochę soli i czosnku.

I patrzyłam jak Jake podsmaża mięso, mieszając drewnianą łopatką.

- Co lubicie gotować? – spytałam.

- Szczerze, to rzadko mamy czas, aby to robić. Ona często wyjeżdża na sesje zdjęciowe, jest modelką, a ja na koncerty.

Zastanowiłam się chwilę nad pytaniem, zanim je zadałam.

- Nie jest wam ciężko przez tą rozłąkę?

- Jesteśmy ze sobą już sporo czasu, przyzwyczajeni to takiego obrotu sprawy. Po prostu pracujemy w takiej, a nie innej branży, która wymaga poświęcenia ponad wszystko.

- Dobra, czas wrzucić przecier pomidorowy. Będziesz musiał, co jakiś czas to mieszać, póki płyn odpowiednio nie odparuje. A ja w tym czasie przygotuję drugi sos.

- Wiesz, wyglądasz jak szatan przy tych wszystkich garnkach. Co się stało w ogóle Purdy’emu?

Robiąc zasmażkę, spojrzałam chwilę na niego wzrokiem zdezorientowanym.

- A skąd ja mogę wiedzieć? To twój przyjaciel. Próbowałam z nim porozmawiać, ale niczego konkretnego mi nie wyjawił, tylko kazał go zostawić w spokoju. – Wzruszyłam ramionami. – Ma pewnie zły dzień, tyle.

- Był cały nieswój rano – zamyślił się na moment. – Dziwny, jak nie on.

- Andy! Rusz tutaj swój tyłek! – wydarłam się niespodziewanie. – Dobra, już sosy są dobre. Tylko wystarczy je doprawić, jeśli czegoś brakuje. No tak, bazylia. – Puknęłam się w czoło demonstracyjnie.

- Co się stało? – wparował do kuchni Biersack, rozglądając się nerwowo na boki. – Gdzie się, kurwa, pali?!

- Tutaj. – Wskazałam na czerwony sos. – Nie byłeś na zakupach, nie pomagałeś gotować. No to musisz napełnić ten makaron, tym mięsno-pomidorowym sosem. – Podsunęłam mu pod nos pudełko wypełnione makaronowymi rurkami.

- Ale… - zaczął.

- Jeśli nic nie robisz, to nie jesz. Proste! Chodź, Jake, idziemy odpocząć. Jak skończysz, to daj znać, Andy.

- Jak niby mam to zrobić, mądralo?!

- Pewnie, łyżeczką. Nie rozbrajaj mnie, jesteś przecież mężczyzną i doskonale wiesz jak się wkłada.

Z Jake’m wybuchliśmy śmiechem, zostawiając w kuchni Andy’ego.